Je vergeet weleens iets

Je vergeet weleens iets – waar je dat ene belangrijke formulier opgeslagen hebt, hoe je ook weer het best een U-bocht neemt, waar je dat oude paar schoenen hebt gelaten, waarom je met jezelf had afgesproken geen m&m’s-met-nootjes meer te eten, of hoe dat meisje van de basisschool vroeger ook weer heette. Je vergeet weleens iets: hoe laat je zou bellen, of dat zíj juist jou zou bellen, en wat je nog zou kopen en daar sta je dan in het gangpad voor je uit te staren want je weet wel nog dat je íets moest, alleen niet meer wat. Je vergeet weleens iets. Dat die ene broek de hele tijd afzakt en hij daarom achterin je kast ligt, dat je nog een appel in je tas had zitten, welke fietspomp je voor welk ventiel nodig hebt en of je de voordeur nu wel of niet had afgesloten.
Je vergeet weleens iets. Op welke volumestand de dvd-speler moet staan. Waarom je de slappe lach kreeg met je beste vriend. Waar je laatst -weet je nog wel- die lekkere cakejes kocht. Maar nooit, nooit vergeet je hoe doodsbang je was, hoe verlammend het feit dat je bestond voelde, hoe eenzaam de uren opgesloten in jezelf voorbij kropen.

Je vergeet weleens iets, maar nooit dát wat je wil vergeten, dat wat je kan missen, dat wat je kwijt moet om die striemen van je schouders te voelen verdwijnen.
Je zult die rugzak mee moeten slepen, meter na meter na dag na meter na jaar. De kunst is om een verdomd inventief, wendbaar, geruisloos aanhangwagentje te ontwerpen waarmee je met zo’n gemak vooruit kunt, dat je vergeet wat je eigenlijk precies allemaal meezeult. En waarom je dat vergeten wil.