Schedelbeest

Een tijdje geleden had ik tijdens een wandeling met de honden het karkas van een haas meegenomen. Dat lag al een tijdje te vergaan op een van de velden hier in de buurt, en ik kon de verleiding niet meer weerstaan.

haas1

Op mijn verjaardag groef ik hem enthousiast op, maar uiteraard was ik te ongeduldig: het beest was nog helemaal geen skelet.

haas2

Nu, twee maanden later, heb ik hem dan toch eindelijk kunnen opgraven! Binnen een kwartier had ik het hele skelet gevonden.

Tenminste, dat dacht ik.

Tot ik erachter kwam de onderkaak te missen. Anderhalf uur gezocht, gegraven, dieper gegraven, breder gegraven, gemodderuitelkaarpluisd en gespeurd – maar helaas. Toen ik de foto’s terugkeek van de tussentijdse opgraving, viel me op dat de onderkaak er toen ook al niet was. Dus misschien heb ik die per ongeluk in het veld achtergelaten. Of hij was er zelfs al niet meer in het veld. In mijn tweets zie ik staan dat ik tegen iemand zeg ‘dat de onderkaak al mooi zichtbaar is’. Dus ofwel heb ik het onderaanzicht van de bovenkaak bedoeld, ofwel ligt die onderkaak nu een meter of drie diep in mijn tuin, want vóór ik hem in de doos stopte was hij al flink ondergronds aan de wandel gegaan.

Hoe dan ook: dikke pech. Ik heb hem niet meer kunnen vinden. Dat doet gelukkig niks af aan de prachtige schedel die ik nu heb. Met één tand zelfs nog! Die ik eruit kan halen en weer erin kan zetten. Altijd leuk, een puzzelskeletje.

Ik heb niet het hele skelet gehouden, alleen de onderdelen die ik mooi vind. Dus de kop, de schouderbladen, het staartbeen, de heupbenen, wat ribbetjes, twee rugwervels en een dingetje.

11

Wat dat dingetje was, wist ik niet, maar het zag er mooi uit en het was ook puzzelbaar. En er zaten twee mooie buisgaatjes in. Ik gokte dat daar de oren hadden gezeten, en ben maar eens foto’s van schedels gaan opzoeken.

Toen kwam ik er dus achter dat dit helemaal geen haas is, maar een wild konijn. Wat kan kloppen omdat de beesten hier in de velden meestal in kleine groepjes van een handvol wegstuiven als mijn honden aan komen sjokken. Hazen zijn solitair, konijnen niet. Via deze link kon ik de oogkas vergelijken, en inderdaad lijkt het een konijnenoogkas te zijn.

Nu zat ik dus nog met dat puzzeldingetje-met-buisgaatjes. Op de meeste skeletfoto’s wordt dit onderdeeltje nergens apart benoemd, maar ik wist uiteindelijk wel een paar afbeeldingen te vinden waar je die buisgaatjes wel ziet zitten. Achteraan de schedel inderdaad, dus mijn aanname lijkt te kloppen. Ik heb geprobeerd hem onderin de schedel te passen, en ja hoor: past precies.

Nu zat ik te overwegen de botten en schedel helemaal ‘mooi’ wit te bleken, maar uiteindelijk zie ik er vanaf. Ik vind dat hij er nu natuurlijk uitziet, en niet als iets dat ik kant-en-klaar ergens gekocht heb.

Dus mijn wilde konijn mag lekker een beetje wild blijven in zijn afterlife.
In een kek kistje.
Want wild is goed, maar het oog wil ook wat. :)