Schrap

Ik werd op een vlot gezet met een mij onbekende vrouw. Nou ja vlot, het was een plastic stuk golfplaat. We dreven op iets wat het meest weghad van een stadskanaal, maar dan met de meandering van een rivier. Op de kades zaten en stonden hordes mensen naar ons te kijken. Er dreven her en der nóg enkele golfplaten met mensen erop.

Een vlot met een man erop, dreef door de stroming richting iets wat op bruine waterplanten leek. De vrouw op mijn vlot zei ‘Ohhh, die ken ik al: dat zijn egels. Die zijn niet zo erg.’ En inderdaad, toen het vlot tegen de bruine dingen stootte, ontrolden tientallen boze egels zich, die ruw de huid van de man openschuurden.

Wij dreven verder, recht op een enorm wit gevaarte af. Het leek opgebouwd uit allemaal katoenen bollen met zwarte stippen erin. Mijn vlotgenoot begon te gillen:’Neeeeee! Dat zijn vleesetende spinnen!’

We botsten tegen de witte bollen en die vielen allemaal over ons heen. Meteen voelde ik ontelbare steken overal op mijn lijf. Ik beschermde mijn gezicht met m’n handen maar voelde mezelf supersnel verzwakken. Ik besloot te kijken: het bleken geen spinnen maar bloedzuigende reuzenmieren met enorme kaken. Ze waren zo groot als mijn hand en elk exemplaar dat zich volzoog met mijn bloed zwol op tot voetbalgrootte. Ik trapte er af en toe eentje weg maar ik wist al dat we dood zouden gaan. Het publiek joelde.

Opeens kwam Fenna (een van mijn honden) aanrennen, ze sprong op het vlot, bovenop mijn benen. Ze bleef – naar mij opkijkend – doodstil liggen. Ik aaide haar en vroeg me af of ze nu bij me kwam omdat ze voelde dat ik pijn had. Ik dacht ‘Ik moet haar van het vlot zetten anders bijten de mieren háár ook.’ Toen ik haar optilde en op haar vier poten zette, zag ik het pas: ze was gruwelijk dun en haar buik was van ribben tot staart helemaal open gesneden. Ik wist dat zij ook dood zou gaan en besloot haar in m’n armen te nemen. Toen schrok ik wakker.

.

Ik wil mijn huis verkopen en verhuizen, en misschien van baan wisselen. Afgelopen week was ik met beide zaken druk bezig. Zoals altijd wanneer er veranderingen op komst zijn, droom ik rotdromen vol dood en verderf. Mijn wakende ik houdt het hoofd koel, maar mijn slapende ik verwerkt alle emotie op pikzwarte wijze tijdens de nachtelijke uren.

Kortom: voorlopig zet ik mij schrap en vind ik mijn onderbewustzijn maar stom. (En ik houd niet eens van horrorfilms, dom wicht.)