Wars

Dit is niet wat je wilde. Dat kan ook niet, want alles gaat trager dan toen je zeventien was en al precies wist hoe jij ging eindigen. Je loopt met stroperige passen door de stad – het regent voor de sfeer – en je zoekt je eigen reflectie op in de eerste de beste winkelruit. Wat je ziet ben je niet, het is die ander. Degene die je plaats heeft ingenomen, ergens tussen toen en nu. Degene die aan het eind van de dag thuis wil zijn en op de bank wil zitten met de kat. Degene die het prima vindt om op zaterdagmiddag de boodschappen te doen. Degene die al jaren voortkabbelt en daar evenwicht uit put. Was ooit megalomanie je beste vriend, kroop je in bed met zelfoverschatting – nu is het hoogste genieten de afwezigheid van stress.

Dit is niet wat je wilde. Je zeventienjarige rebellerende zelf lacht je uit. Maar je laat hem lachen, met hysterisch ontbloot tandvlees, met kakelende uithalen, want je weet wel beter nu. Het droomt moeilijk zonder slaap.