Author Archives: Ravi

Wat je ook doet

De twee levens, nee belevingen – naast elkaar, altijd, waar je ook gaat. Het voelen dat je leegloopt, nee hol bent – terwijl de dagelijksheid gewoon doorgaat.

Ik lijk steeds meer op jou

Ik stond bij weer
een rek vol koopjes zoals
ik zo veel te vaak al stond

en tussen het geluid van
de ijzeren hangers over de metalen stang
schraap schraap schraapte het lied dat
ik al duizend maal hoorde
zoals iedereen
zoals niemand

Afsnoepen

Of maar negen tenen hebben, dacht ze. Dat zou ook minder erg zijn, dacht ze. Negen vingers zelfs, dat zou ze niet erg vinden. Een wijnvlek in het gezicht, ook geen probleem.

Nieuw

Ze had geen zwavelstokjes, maar ze zat wel buiten. Ongeduldig op een bankje. Haar iets te chique maillot onder haar iets te chique jas. Haar eigenwijze kinderharen in een volwassen knot gedraaid.

Zoals

We moeten nog zo lang. Ze zegt het zacht, in je oor in de trein in de leegte. Beweging is voor hen die met opgetrokken knieën in een boek kunnen leven.

Vogelaar

‘Een gelijkwaardige woning’
zegt hij tegen je
herhaaldelijk
in zijn verhaal
wanneer hij natuurlijk
gelijkvloers bedoelt.

Ze put me uit

Ik wil haar de straat op sleuren, haar voeten over het plaveisel schrapend, haar bruine lokken in mijn vuist geklemd. Ik wil haar lijf tegen een paal rammen, haar neus breken op een muurtje, haar klauwende vingers pletten onder de eerste de beste kei.

Boezempeil

Ze had echt enorme borsten. Verpakt in een hemelsblauw decolleté, zo diep als de Atlantische Oceaan. Zo’n boezem die nergens begint en vooral nergens eindigt.

Eenakter

Ze laat zich langzaam zakken, de stoel lijkt haast klam van de kille vochtigheid. Een in stilte gekozen plaats, liefst niet voor deze doeleinden ontworpen, waar de groep hun kleding afpelt. Huid op hout, altijd de voorzichtigheid.

Dubbel

Als ik het goed begrijp, is dit dus de plek waar het allemaal gebeurt?

Inderdaad ja, hier op deze zelfde stoel, aan deze zelfde tafel. Op de hoek van de tafel, recht onder die spiegel, staat mijn scherm. En hier ligt de drijvende kracht achter het geheel natuurlijk: mijn muis!